Çocukken insanmışım..

Eskiden, adam gibi, sakince düşünebildiğim zamanlarım vardı.

Otobüslerde… Yollar aktıkça, düşüncelerim de akardı.

Günlük hayatın endişelerinden uzak, sadece yol alırken düşünmek kolaydı.

Ancak şimdi, göğsümü açıp içimdeki sarsıntıları söküp atmak istiyorum.

Yollarda bile…

İçseslerim öyle bir zırvalıyor ki…

İnanamıyorum kendime çoğu zaman.

İçimdeki benler çıldırdılar.

Kimisi ağlıyor, kimisi susuyor, kimisi durmaksızın konuşuyor, kimisi feryat figan.

Belli bir zamandan beri ne yaptığımı bilmeden yaşıyorum.

Ve şöyle bir baktım da şimdi..

Saçmalamışım.

İhanet etmişim kendime.

Yıkmışım, ezmişim, parçalamışım.

Şimdi yok olmaya yakın, yara bandı misali.. yine yazıyorum işte..

Bugün söylediğim en güzel cümlem şuydu;

“Çocukken insanmışım.”

Ta derinimden gelen gülümsemelerim..

Seni seviyorumlarım..

Kahkahalarım..

Küsmelerim, barışmalarım..

Ağlamalarım..

Ben ne güzel büyümüştüm…

Hepimiz gibi hayatın koşuşturmacası içinde bir canavar olmuştum.

Sonra o güzellik çarptı beni..

Tekrar küçücük oldum..

Tekrar çocuk oldum..

Öyle sevdim.

Öyle güldüm.

Öyle ağladım.

Yine otobüslerde düşünebilir oldum.

Şarkıları coşa coşa söyleyebilir oldum.

Şimdi büyümeye zorlanıyorum.

Etrafımdakilerin samimiyetsiz aşkları, çarpık gülümsemeleri ile dolup taşıyorum.

Seviyesizliğin her türlüsü zorla seyrettiriliyor bana.

Kötü, çirkin insanlar yaralamaya çalışıyor beni.

Yazık diyorum her an.. Yazık.

Ağlayasım geliyor acınası hallerine, kötülükleriyle yaşayabilir oluşlarına…

Yadırganıyorum çocuk olduğum için.

Çünkü çok korkuncum..

Çünkü çok gerçeğim..

Çünkü onların acınası “gerçekliklerini” ayna gibi yansıtıyorum.

Çünkü ben yaşayabiliyorum. Geçiştirmiyorum duygularımı.

Ve yalnızım.

Ellere kaldım.

Kendime kaldım.

Bir başıma…

Ama istenildi ki benden;

Güçlü ol.

Çabalıyorum elimden geldiğince.

Gerçekten.

Küçük ellerimle yazıyorum, çiziyorum, boyuyorum…

Kazanacağım sonunda biliyorum.

Dünya zalim değildir belki de.

Tanıdım ya seni insan..

Değil..

O kadar kötü değil...

Zamanında da dediğim gibi;

Sen benim "Dünya aslında çok da yaşanılası bir yer!" cümlemsin.

İyi ki..

İyi ki..

Teşekkürler.