16 Temmuz 2008 Çarşamba

iyi ki...

Bırakmış kendini olanca asiliği ile rüzgara. görmüyor kimse düşüncesi içinde hep olmak istediği gibi, sadece kendisi. nasıl rahat ve nasıl da güzel bir bilseniz... görebilseydiniz, eminim siz de severdiniz. korktuğu şehre alışmış, yabancısı olduğu evi benimsemiş, akşam saat 7yi 8i günün en güzel saati bellemiş, oturur tekrar yazar olmuş.
uzun zaman olmuş yazdıklarını okumayalı.. orda burda sakladıklarını görünce de.. ahhh demiş.. güzellermiş. ve bir bakmış ki.. işte..;


Bir köy evinin penceresinden yansıyan,
akşamüstü güneşi olmak gibi, seni sevmek...
Yolu izleyen,
Yolu anlayan,
Yolun kendisi olmuş bir yolcunun gözüne ilişen..

Sıra sıra ağaçların arasındaki,
Kuru yapraklı,
muntazam bir boşluk aramızdaki..
Bahar öncesi heyecanıyla,
yeşermeyi bekleyen..
Ufka yayılmış dağların doruklarısın sen..
Karı hiç erimeyen.

Yanımda oturan teyzemin sunduğu leblebisin sen..
Bir insana basitçe yaklaşıp,
karşılıksız birşeyler sunabilmeksin..
O insanlık, o içtenliksin...

Engelleyemediğim arzularımsın sen..
Bir telaşla kalem kağıt arayışlarımsın..

Günün sona erişisin sen...
Güneşine hasret bırakan.
Öte yandan da
Yıldızlara çağıran.
O mavi gri renksin..
Toprak kokan.
Ağaçların arasından göz kırpan
Huzurlu sarı ışıksın.

Aslında...

Hiç anlatamadığım
Hep biryerlerimde dolanan
O anlam veremediğim kıpırtısın..
Üst üste bir şehirde,
Alabildiğine uzanan bir ovada,
Ormanlarda, hayvanlarda, yollarda...
Her yerde gördüğüm
Her yerde bulduğumsun...

Yazarken boşalamadığım
Hep ağladığımsın.
Ve işte hayatsın ya..
Aklıma düştüğünde gülümsediğimsin...

Çalı çırpısın, kuş yuvasısın, ağaçsın, topraksın, yeşilsin, kızılsın, yol şeritlerimsin..
Sen!
Kendimi içinde bulduğum hayat,
Herşeysin!

Yine de,
Anlatamam seni.
Bilemem.
Beceremem.

Hayat,
Ne yaşanılası, ne güzelsin..


Demiş.
iyi de etmiş sanki.
güzel kelimeler vermiş, güzel yaşamlar ya da yaşamalar yerine.
iyi de etmiş.. iyi de etmiş..

yaşamalarını saklamış oysa ki..
iyi ki.. iyi ki..
şimdi zamanı..

şimdi zamanı geldi.
gözlerinde beni bulduğunda mutlu olan,
elim elinden ayrıldığında huzursuz olan,
bulduğunda avuçiçlerime buseler konduran...
iyi ki...
ağlayan yazıma son vereceksin.

iyi ki.
iyi ki...'sin sen...

yazmaycağım sana. bu ilk ve son olacak.
artık dünyanın en güzel, en mutlu cümleleri yakışır bana.
ve sana.. kurdurabilene...

iyi ki...